می خوام یه شعری من بگم برای تنها یار خود

برای اون کسی که برد منو تو عمق قلب خود

برای یار دیوونم چه چیزی لایقش می شه

برای اون همزبونی که عاقبت منو می کشه

اسیر اون نگاش شدم آخه برای چی چرا

آخه برای اون می شه آدم کنه جونشو فدا؟

تنها چیزی که می دونم اینه که اون وفا داره

بدون اون تو زندگیم هیچ چیزی معنا نداره

اینو بدون عزیزه من وقتی که خلوت می شینه

نمی خوام فکری کنم فکری که آشوبی کنه

اگه بری ای نازنین بد جوری قلبم می گیره

سوگل من ای نازنین نری فراموشم کنی

بری به عشقه دیگری یه گوشه ای ولم کنی

به خدا طاقت ندارم من می میرم من می دونم

اگه اینو خوب بدونی

برای همیشه می تونی

منو تو قلبت بشونی

اینم بدون که من وفا دارم

                                                                 مهسا