نمی توانم بنویسم باور می کنی، اینها شعر نیست، یادداشت هم نیست، اصلا هیچ
چیز نیست، به قول خودم اینها از سر عاشقی است. فقط همین. ای کاش به غیر از نوشتن کار دیگری هم بلد بودم که آنگونه همه آنچه درون دلم می گذرد یا حتی نیمی از آن یا شاید ذره ای از آن را بروز دهم.

دلم طاقت نشستن ندارد وقتی به چشمهایم می نگری

چشمهایم تحمل نگریستن ندارد وقتی مرا می نوازی

روحم پر می کشد وقتی با من سخن می گویی

زبانم هم که بند می آید

تو بگو چه کنم با این همه التهاب که همه از دوست داشتن توست

غزل هایم را فراموش می کنم

از سهراب یا نیما، فروغ یا شهریار چیزی به یاد نمی آورم

فقط باید زمزمه کنم

زیر لب به گونه ای که تو نیز بشنوی

کسی درون من است که از دریچه چشمم به کوچه می نگرد

کسی درون من است

 

                        حرفای دلم(سامان)

زندگی را دوست دارم

چون تو را دوست دارم

پس تا وقتی زنده ایم باید در درون پرواز کنیم

سر سپردن برايه عشق درنزد من عار نيست

آره عزيزم بي تو بودن برايه من كه حالي نيست

به ياده تو برايه من پراز هوا و عشق توست

كه من بدون تو هوام پرازغصه ي توست

مي خوام برات من شعر بگم شعردلم به عشق تو

نمي دونم بزرگي و عظمتش چرا نمي شه باور تو

نگاه اولت برام زياد بهم نگفت كه تو

مي خواي بهم قولي بدي قولي كه دوست دارم تو رو

هستي من هستي تو با ياد هم شكل مي گيره

بازم مي گم نگاه تو به من ميده شور عشق تو

ميخوام بهت بگم عزيز ميخوام باهات من بمونم

نمي خوام يه وقتي شك كني كه عشق تو برام كمه

خلاصه من بهت بگم شايد خدا خواست كه يه روز

من و تو با هم ما بشيم تو اين غريبگي ها ما با هم اشنا بشيم

مهسا

روز قسمت بود.خدا هستي را قسمت ميکرد.خدا گفت: چيزي از من بخواهيد هر چه باشد.شما را خواهم داد .سهمتان را از هستي طلب کنيد زيرا خدا بخشنده است. و هر که آمد چيزي خواست.يکي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن.يکي جثه اي بزرگ خواست و آن يکي چشماني تيز.يکي دريا را انتخاب کرد و يکي آسمان را. در اين ميان کرمي کوچک جلو آمد وبه خدا گفت:خدايا من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم.نه چشماني تيز ونه جثه اي بزرگ نه بال و نه پايي ونه آسمان ونه دريا …..تنها کمي از خودت.تنها کمي از خودت به من بده و خدا کمي نور به او داد. نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت: آن که نوري با خود دارد بزرگ است.حتي اگر به قدر ذره اي باشد.تو حالا همان خورشيدي که گاهي زير برگ کوچکي پنهان مي شوي و رو به ديگران گفت: کاش مي دانستيد که اين کرم کوچک بهترين را خواست.زيرا که از خدا جز خدا نبايد خواست.

کودک نجوا کرد :خدايا با من حرف بزن . مرغ دريايي آواز خواند کودک نشنيد . سپس کودک فرياد زد : خدايا با من حرف بزن . رعد در آسمان پيچيد اما کودک گوش نداد . کودک نگاهي به اطرافش کرد و گفت :خدايا بگذار ببينمت . ستاره اي درخشيد اما کودک توجه نکرد . کودک فرياد زد :خدايا به من معجزه اي نشان بده . ويک زندگي متولد شد اما کودک نفهميد . کودک با نا اميدي گريست . خدايا با من در ارتباط باش . بگذار بدانم اينجايي . بنابراين خدا پايين آمد و کودک را لمس کرد . ولي کودک پروانه را کنار زد و رفت

بابا به مولا خدا همون خداست همون خدای علی فقط باید با خدا باشی ازش التماس کنی که باهات باشه من از خدا خواستم اونم نخواست تنها باشم واسه همین یکی از فرشته هاش رو فرستاد گفتم خدایا یعنی این فرشته همیشه با منه خدا گفت اره همیشه باهاته همیشه کمکت میکنه اره اون مسیح منه اما خدا ازم خواست که این فرشته رو ازادش بذار بذار به همه فکر کنه بذار با همه باشه تا بتونه کمکشون کنه این فرشته از امروز ازاده این فرشته بهترین دلیلی بود تا خدا رو بهتر بشناسم

منم از خدا فقط یه چیز میخوام خدایا این فرشته رو به هر چی میخواد برسون بزرگترین ارزوم همینه

(سامان)

تو رو داشتن مثه خوابه
قده عمر يه حبابه
براي چشماي عاشق
عشق تو مثله سرابه
تو مثه لمس خيالي
تو يه شعره بي ...
توي قصه ي تو خوابم
تو که قصه اي محالي..
هرکه هستي هرچه هستي
واسه من عزيزتريني
با تو بودن آرزومه
تو اميد آخريني
اي صداي صادقانه
اي هواي عاشقانه
فصل با تو بودن من
فصلي از گل و ترانه
همدم هميشگيه موندون و رفتن من باش
چشمه ي پاک و زلال عطش گفتن من باش
هرکه هستي هرچه هستي
واسه من عزيزتريني
نفس پنجره بي تو ..نفس باد خزونه
کاش ميشد بوي تن تو پر ميشد تو رگ خونه
من يه دنيا بي قراري
يه افق چشم انتظاري
رو تنم زخم زمستون
اما تو خود بهاري

هرکه هستي هرچه هستي
واسه من عزيزتريني
                                         با تو بودن آرزومه
تو اميد.................

........................ آخريني

کاش بودی تا دلم تنها نبود

منتظر در فکر فردا ها نبود

کاش بودی تا که یاد پنجره

در فراق عشق تو تنها نبود

کاش تو آن آسمان آبی بودی که با دیدن تو به آرامش میرسیدم...اما نه آسمان گاهی ابری و دلگیر است.پس نمی خواهم تو را دلگیر ببینم.

کاش تو آن خورشید بودی که با نور خود به روحم گرما و روشنایی می بخشیدی...

اما نه کاش تو آن گل یاس سفیدی بودی که با بوییدنش لبخند بر لبانم می نشست...اما نه گل یاس روزی پرپر می شود و تنها عطرش باقی می ماند.

پس بگذار آخرین آرزوهاییم را برایت بگویم کاش تو همان اتاق فیروزه ای من بودی که همیشه در کنارت باشم و همیشه در تو محبوس باشم-آنگاه هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و همیشه عطر گل یاس سفید تو در اتاقم خواهد پیچید.

تقدیم به مهسای گلم

ترا دوست میدارم؟ مگر خاموشی من راز دلم را به تو نمیگوید؟  

ترا دوست میدارم؟ مگر ذرات وجودم با تو حدیث عشق نمیگوید؟؟  

ترا دوست میدارم؟ مگر دیدگانم اسرار عشق و جوانی را پیش تو اشکار نمی سازند؟؟  

ترا دوست میدارم؟ مگر نمیدانی که دل من افریده شده برای اینکه ترا دوست داشته باشد؟؟  

اری روزی که ترا دیدم دیگر علاقه ام از همه چیز سلب شد و عشق تو مانند ستاره درخشانی در قلب من جایگزین شد.  

وقتیگه عشق تو در دلم راه یافت دیگر صبر و قرار را از من ربود  

  وقتیکه دل اشفته ام به این حقیقت پی برد دیگر انی مرا اسوده نمی گذارد، وقتیکه زبان من خاموش است، دل دیوانه ام مینالد و رنج میکشد، عشق تو بود که چشمو دل و عقلم را در مقابل تو مغلوب و مطیع نمود

با این حال از من می پرسی که ایا مرا دوست میداری؟؟ من پیام دوستی و مهربا نیم من ترا بیش از همه چیز دوست می دارم.     

سامان

چشم مستی که مرا شب همه شب می نگریست

صبح دیدم که به اندازه یک ابر گریست

کاش از روز ازل دوست نمی داشتمت:

زیر لب زمزمه میکردو مرا می نگریست

پا به پا کردم و در دل هوس ماندن بود

که تو گفتی سر درد سرم نیست مایست

آتش خشم پر از قهر تو میگفت : برو

جذبه چشم پراز مهر تو میگفت: بایست

کاش ای کاش که بی واهمه میدانستم

راز این چشم به خون خفته بیدار تو چیست

گل من بر تو چه رفته است که برروی لبت

دیگر آن خنده جادویی بی شائبه نیست

عاشقت هستم اگر چه هدفی بیهوده است

دوستت دارم اگر چه سخنی تکراری است

شعر من در قفس تنگ تکلف یک عمر

زندگی کرد ولی با نفس خویش نزیست

(سامان)

اگر بتوانم

وقتی که خوابی نیمه شب

وقتی که خوابی نیمه شب                          تو را نگاه می کنم

زیبا ئیت را با خدا                                  گاه اشتباه می کنم

از شرم سر انگشت من                            پیشانیت تر می شود

بوی تنت می پیچد و                               دنیا معطر می شود

گیسوت تابی میخورد                              می لغزد از بازوی تو

از شانه جاریمی شود                             چون آبشاری موی تو

چون نسترن در بسترم                            می گسترانی بوی خود

من را نوازش می کنی                            بر مهربان زانوی خود

ای آفتاب! ای آفتاب!                              امشب بمیر و در نیا

ای شب!بیا مردانه تا                              روز قیامت سر نیا

آسیمه می خیزم ز خواب                         اما تو پیشم مانده ای

مجرای نور پنجره                                 با دامنت پوشانده ای

حالا که خوابی نازنین                             تو را نگاه می کنم

درعشق تو می میرم و                            با تو گناه می کنم  

سامان